hpim0024.jpg“Doe je het?”

Mijn hormonen beginnen te borrelen als ik haar verzoek hoor. Ik herinner me de maand geleden in de regen nog. Ik droop af en was vast besloten om mijn eigen weg te gaan.  Ik stamel ja, wat kan ik anders, ik ben nog steeds in haar ban. Ik ben een kerel en laat me graag leiden. Rationele zaken worden terzijde geschoven en allemaal in dienst voor het uiteindelijke genot. Dierlijk gewoon!

“en wel op tijd komen!”

Hoezo moet IK op tijd komen, de vorige keer was zij degene die het liet afweten, stond ik te wachten met mijn  onopvallende rode tas. Ik slik mijn gedachtes in en ben nu alleen nog maar gericht op het op tijd komen. Driften drijven mij voorwaarts en sporen langs de school waar mijn kinderen op zitten. Instinktief buk ik me voorover en fiets door. Ik wil niet gezien en al helemaal niet herkend worden. Ik flits als een raborenner over het fietspad. Nog 5 kilometer.

“Hey Bram!”

Shit, gespot. Razend snel kraken mijn hersens en besluiten dat het beter is als ik afstap voor social talk en uitleg. Vooral uitleg geven over het vreemde tijdstip. “Moet je niet op je werk zitten?” en meer van die onzin. Ik knijp in mijn remmen en begroet het nieuwsblad van Maastricht. Kus kus jij ook hier, trallala. Als ik me uiteindelijk uit haar omhelzing en warme woorden heb geworsteld ben ik 10 minuten verder. Ik moet nog 5 kilometer