m-in-draf.JPGEen laatste avond voor haar elfde, samen muffins bakken. Vader en dochter. Nog even iets samen doen. Ik koester die momenten, ik ben bang dat het voorbij is voor ik er erg in heb. Meiden van 11 zijn  alweer zo wijs, op weg naar de puberteit en zo niet op ouders dan wel vaders gericht.  Diep in mijn hart geef ik ze groot gelijk. Vriendinnen zijn veel belangrijker. Wij ouders leven op een andere planeet,  in de beleving worden wij meer ET dan we zelf denken. Ik maar denken dat ik iets meer kan dan ‘phone home’ . Een behoorlijke zeepbel die ergens niet zo heel lang geleden gebarsten is. Bewust geworden dat rollen veranderen en dat ik mee moet groeien en vooral niet zal denken dat mij dat niet gaat overkomen. Puberteit heeft alles met existentialisme te maken. Op zoek naar je eigen vrijheid en het ontdekken naar het ’ik’. Ook zij zal haar eigen weg gaan zoeken om zich te vormen. Ik hoop daar een bescheiden rol in te mogen spelen. Op de achtergrond voor haar klaar staan, het vormen van een basis om op terug te vallen.

Meiden van 11 , komen in draf aan rennen en galoperen op de toppen van hun hormonen een veranderend leven in. Een onzekerheid vol hindernissen. Ik heb alle vertrouwen…………

……..gefeliciteerd!