Opgegroeid tussen de hunnenbedden, kende ik alleen Carnaval in’t Noorden van Pe & Rinus. Als Hollander in het Zuiden, heb ik met carnaval hier weinig te zoeken…zou je denken.  Niets minder is waar.  De Maastrichtse variant is overweldigend en de aanloop is minstens zo leuk.

Tot en met vastelaovend de dagelijks perikelen van een Hollander.

Al maanden kijk ik hier naar uit; vastelaovend vieren met mijn lief in Maastricht. Een schitterend feest, bont gekleurd en vooral vrolijk. Huize Haanappel-Colier maakt zich op voor het feest. Voorbereidingen zijn getroffen, een nieuw kostuum is in de maak. Ik heb in de bossen gezocht naar de meest mooi gevorkte tak om het pekske te completeren. Het moet vooral bijzonder en mooi zijn. Geen boerenkiel met zakdoek gehalte, maar sjiek en sjoen en goed geschminkt. Heel anders dan in de dorpen rondom Maastricht is vastelaovend hier een levenswijze. Het roed, geel & greun assemt en is het libido van de stad.

We zijn uitgenodigd om in Mesch mee te lopen met de optocht.  Deze bonte stoet is op de zaterdag voor vastelaovend. Afgelopen zondag hebben we de eerste bijeenkomst gehad. ‘Wat gaan we doen?’ (blijft een verrassing) Het zal veel bier worden en plaatselijke mora fastfood, maar vooral veel plezier op de boerenkar en 2 rondjes rondom de kerk. Zoals gewoonlijk maken we de dorpelingen en toeschouwers helemaal gek met alle flauwekul.  We eindigen bij het plaatselijke café, om serieus de stoet te evalueren.

Het zonnetje schijnt en schittert in de Maas. Als we over anderhalve week toch zo’n weer zouden hebben…