“…there is no greater joy than to have an endlessly changing horizon, for each day to have a new and different sun.”

― Christopher McCandless

Het vuur is nog aan het smeulen, de nacht was vol dronken jagers. Paul en ik renden gekleed in fluoriserende jasjes achter everzwijnen aan, opgejaagd door mannen in het groen.  Ieder zijn droom. Ik ben wakker.

uitzicht-grot.JPG

De zon is nog niet zichtbaar. Ze wordt onttrokken aan de heuvel tegenover ons, maar het  beloofd een mooie dag te worden. De druilerige Ardense regen heeft plaats gemaakt voor een zachte wind. Ongelofelijke warmte voor eind oktober. De zachte wind zal ons de heuvels opduwen. We fietsen naar het dak van België.

De kleurpracht is geweldig, de bossen lijken in brand te staan, verschillende vlammend getinte bladeren dwarrelen  voor ons uit. Het bospad dat we gisteren gemist hebben is door het vallend blad onzichtbaar geworden. Op gevoel rijden we het bos uit. De navigatie stuurt ons richting Malmedy. De route is auto-luw. We passeren vergeten dorpjes, slapend in de ochtend zon. Na een aantal kilometers krijgen we de eerste heuvel. Gestaag klimmen we omhoog en genieten van het uitzicht. Hellingen wisselen hier snel. Ik voel de vermoeidheid in mijn benen.  We stoppen regelmatig en lunchen met worst, mergpijpjes en snickers.

lunch-worst.JPG

Tot onze verbazing ligt er een 15 km vlak fietspad tussen Trois-Ponts en Malmedy. Waar vroeger een spoorlijn lag, is in navolging van de Duitse Vennbahn , rails en bielzen door asfalt vervangen. Over dit valsplat fietsen we naar de Hoge Venen. Het heeft iets surrealistisch, vooral als we door een aantal spoortunnels rijden. Het is een welkome afwisseling , de echte kuitenbijters moeten nog komen.

spoortunnel.PNG

Na Malmedy gaan we alleen maar omhoog. Het landschap verandert, roestbruin water schuimt tussen stukken hoogveen. Ik kan alleen maar denken aan dat schuimende glas bier.

De zon staat al laag als we na een dikke duizend hoogtemeters stoppen. Een struise Waalse tapt twee la Chouffe voor ons. We proosten op een mooie tocht. De hoogtecentimeters in mijn glas slinken snel; dorst. Nog een glas, mooie verhalen en een selfie.

selfie-chouffe.JPG

Met bier in onze benen, fietsen we moeizaam de laatste helling op. In de beslotenheid van het bos, naast een snelstromende beek, zijn het de verhalen die me bijblijven. De zon is inmiddels onder, het vuur brandt, een heldere nacht vol sterren. De worstjes sissen, wat wil je nog meer?