Na het werk doe ik een boodschap. Het is bijna sluitingstijd. Ik zet mijn fiets tegen een paal en terwijl ik de fiets aan het sluiten ben, word ik joviaal begroet. Door de draaideur komt een koppeltje aan lopen. Ze duwen samen een winkelwagentje naar buiten. Boodschappen hoog opgestapeld, bier en chips. Het duurt even voor ik begrijp dat ze mij begroeten. Ik zie eerst  een jonge vrouw en daarna pas de enthousiaste man. De jonge vrouw, duidelijk gegeneerd door het vele lawaai dat haar evenknie aan het maken is, kijkt me niet aan, maar vermaand hem niet. Hij daarentegen staat bijna te trappelen als een jonge hond;  kwispelend en blaffend; ‘hoihoi, hoe gaat het, hoe gaat het?’

‘Zie je wel dat hij het is’ en hij geeft de jonge vrouw een por in haar zij. Ze kijk hem met een blik aan, die alleszeggend is: ‘opzouten!’

‘Hoe heet je ook al weer?’

Communicatie is een mooi gegeven, verbaal en non-verbaal.

“Ik vind je leuk” kun je op verschillende manieren vertellen en laten zien. Door het te vertellen in de zelfde woorden, of door lichaamstaal. Een lach, lichaamscontact, iets voor de ander doen. We wisselen activiteiten uit door op elkaars signalen te reageren.  Belangrijk is dat we op dezelfde ‘golflengte’ zitten, we dezelfde interpretatie hebben.

“Ik?” “ik ben Frits, oh nee Kees”

Ik zie Manuel in vertwijfeling raken, ik heb mijn ex-pupil herkend. Nog even boomlang als een paar bloggen hiervoor. Hij mist nu alleen zijn voortanden.  Ik grijns van oor tot oor en geef hem een hand. Hij is oprecht zichzelf kwijt en weet niet meer wat hij moet zeggen. Ik besluit hem uit zijn vertwijfeling  te verlossen.

“Het is Bram, was je dat vergeten?”

Hij begint te stralen en ik krijg een kameraadschappelijke klap op mijn schouders.

“Vroeger was ik de batteraaf, nu ben jij het!”

Samen lachen we. Zijn vrouw staat inmiddels de fietstassen in te laden en werpt ons een boze blik.

“Ach, die geef ik zo meteen een beurt en dan is ze weer blij”

Tijd om te gaan Haanappel…

Als ik het verhaal ’s avonds aan Denise vertel, vraagt ze me of ik nog ooit met kinderen wil werken. Ondanks mijn Nee, dat ik niet meer in de zorg wil werken, blijft er iets hangen, nu ben ik vertwijfeld.

Misschien…ooit…