Na een lange week verlang ik naar rust, een borrel en de warmte van de houtkachel. Vooral de stilte, geen gesprekken, geen telefoon, geen paniek. Mijn hoofd zit vol ellende, escalaties en flarden van geprekken blijven als pijnpunten hangen.
Ik sluit af en fiets met een zwaar hoofd naar huis. De wind neemt me mee en als een blad dwarrel ik zuidwaarts. Het is herfstig.
Thuis staat toop me op te wachten. Hij kijkt me verwachtingsvol aan. In zijn handen draagt hij een tas met sportspullen. Het duurt even, maar dan valt het kwartje. Het is zijn eerste teakwando les. Een kwartier later doet hij zijn eerste krijgsdans.
Het lawaai is oorverdovend. De koreanen zetten oraal bij wat ze lichamelijk te kort komen. Wat een spectakel, ik zit te kijken naar een wervelende show. Ik geniet en kom helemaal tot rust. En toop, die heeft zijn ding gevonden

img00006-20091016-1837.jpgimg00010-20091016-1919.jpgimg00009-20091016-1909.jpgimg00008-20091016-1842.jpg