Woensdagmiddag, papamiddag. Eigenlijk is het altijd papamiddag. Maar ik voorzie de barsten in die constructie. De momenten met de kinderen worden steeds minder. Dat wil zeggen, de kinderen willen steeds minder met papa. M heeft een sleutel, gaat en komt. Roos trekt zoals altijd haar eigen plan en Toop, ach hij vindt het allang best. Tenslotte kan hij via het aanrecht binnen bereik van de koekjestrommel en snoeppot komen.  Boterhammen kan hij ook al goed smeren (lekker veel choco of hagelslag). Voor mij is het een middag geworden voor het huishouden. Poetsen, was en boodschappen doen. Ondertussen ben ik vliegende keep, regelneef en de meest slechte gedachte die je maar kan bedenken, is dat ik bereikbaar ben geworden voor mijn werk. Geen vrije middag, huis vol koters, mobiel naast me voor de emergency calls, boodschappenlijstje aan de andere kant. Bedenk me dat ik zo meteen de was ga doen, het waait zo lekker, op de fiets naar de toko, spoed mail gestuurd en management op de hoogte gebracht.

Ik zie de koters door de tuin struinen, sluit mijn ogen en geniet. Zo mogen alle dagen zijn, ik mijn ding, zij hun ding, alles in perfecte harmonie.