Ik kijk naar de spleten in het hout. De knoesten lijken op enorme tepels; als wakende ogen houden ze me in de kijker.
Ik kan niet slapen. Als in een maalstroom probeer ik de film over fastfood te verwerken. Terwijl de hamburgers door mijn gedachten bakken, bekijk ik de kierende kast. Wat een ongelovelijke schoonheid. Door de gladheid en schittering van het hout, straalt de vorm meer kracht uit. De rondingen voelen aan als een vrouwenlichaam, zacht, licht golvend en wellustig aanwezig.
De enorme loveseat ervoor is pompeus en doet me denken aan vraatzucht. De rondingen van 1 op de 20 Amerikanen is zo giga, dat ik geen onderscheid meer kan maken tussen mannen en vrouwen. Kerels met BH’s aan en vrouwen waarvan haar borsten in diepe plooien verzinken. Billen zo groot als busbanken.
De voedsel verslaving en heel specifiek; de suiker verslaving. Drang hebben om te snoepen, dezelfde drang wanneer je een stickie wegpaft. De drang om je lekker te voelen, alleen zo kortstondig dat je lijf roept om meer. Je lekker voelen wanneer je de driedagelijkse fastfood maaltijd verwerkt, king-sized wegspoelen met een gallon frisdrank.
Met verbazing kijk ik naar de docu. Zwaarlijvigheid, kinderen ’s morgens al aan de cola en het middageten de friet ermee wegspoelen.  Het ergste is,  dat de Amerikaanse scholen het als lunch serveren, is er niemand die ze verteld dat je van die suikers moe wordt? Met z’n allen houden we deze zotheid in stand en de industrie in balans. Alles gericht op de gretigheid van de afhankelijke mens.

Moet bekennen dat de Pavlov reactie niet uitbleef. Een golf van walging over spoelde mijn lekkere avondtrek. Mijn nightcap werd een glas water, matig en sober….

Morgenvroeg gaat om half zes de wekker voor een rondje van 10. Ondertussen probeer ik los te komen van deze a-sexuele vette lijven. Het zicht op de knoesten bevestigen mijn beeld, tenslotte heb ik een eenzijdige kijk op het leven. Ik ben een man van uiterlijkheden, niet van de inhoud.