Oh wat een heerlijkheid

Om 22 uur trek ik het scherm naar me toe en het www is weer even het terrein waarop leuke dingen gedaan kunnen worden.
De afgelopen weken heb ik vierkante ogen gekregen en geen spuug meer om te praten. De wortels waren niet meer aan te slepen en het oranje kwijl droop in druppeltjes uit mijn neus. Geen dieeten, eigenlijk geen tijd om te eten, hebben daarom ook geen effect. Men kent me, men weet wie ik ben, in trance sta ik ’s morgens op en high speeded vlij ik me uren later neder om de achterkant van mijn oogleden te bestuderen.
Vandaag mogen escaleren voor mijn Israelische vrienden. Nu zien ze ook hoe het proces aan de andere kant werkt en in dit geval ten goede voor hen. Morgen zal mijn pasje de deuren open doen gaan als in een sprookje. In de strikt hierarchische ict organisatie hebben de keppeltjes het duidelijk voor het zeggen. Onderaan bungelen deĀ  in sari’s geklede vrouwen. Een blik wereldburgers is opengetrokken en hokken 24 x 7 samen op 100 vierkante meter. Het is een komen en gaan van stromen pizzaboeren, taxis en waterdragers.

Oh wat een heerlijkheid, dat ik het toetsenbord even ergens anders voor kan gebruiken en ik lurkend van mijn huiswishky de beslommeringen van de dag in een grote geeuw aan me voorbij kan laten gaan

l’chaim