Heel geleidelijk doet de nacht haar intrede, ik heb de laatste zinnen van mijn werkzaamheden af gerond, maar koester heel even dit moment.  Heel even mijn moment. Het huis is in rust, ik hoor geen geluiden, geen olifanten op de trap, geen gelach, geen geschreeuw. De radio zwijgt en zelfs de tv staat werkeloos lelijk te zijn.  Een dag vol geluiden, antwoorden en vragen. Vanaf het moment dat ik wakker word, trillen mijn trommelvliezen en ze blijven gonzen tot ik mijn luiken sluit.

Ik sluit straks mijn luiken en in alle stilte beleef ik de afgelopen dag.

Denk aan Ellen, die nu aan het bevallen is. Hun geluid zal zich straks via de tamtam verspreiden. Ik noem haar Marie.

Flarden van gesprekken spoken door mijn hoofd, het zeven van info en het bepalen van waarde. Het managementsspel, ik verplicht me tot meedoen.

Wat een rust