Een rappe zondag schiet voorbij, de zon schijnt bleek door de Limburgse vallei. De uitzichten on-Nederlands. Iedere keer kan ik weer genieten en voel ik verwondering. Verwondering omdat ik zo anders gewend ben.
Ik ben een polder-jongen, 2 1/2 meter onder NAP geboren tussen de rietkragen, de ringvaarten en het eendekroos. Mijn eerste jeugdherinneringen, water, weiland met heel in de verte knotwilgen die als trollen somber de einder bewaken, de C&A in Amstelveen (hippe batik blousjes begin jaren 70), mijn ouders dansten op hair, schaatsen, zeilen en roeien op de plassen.
Wanneer we naar Drente verhuizen wordt de leegheid opgevuld met bossen. De turf, jenever en achterdocht. Het boerendorp ligt verscholen tussen de zandverstuivingen en donkere bossen. Hier groei ik op. Hier liggen mijn roots, mijn herinneringen zijn hier het sterkst. Hanneke Kappen, Herman Brood en mijn eerste concert van Gruppo. Nederbeat op de Drentse hei. Muziek blijkt de rode draad te zijn. ieder moment, iedere ervaring kan ik koppelen aan een muziek fragment. Eerste kussen en sigaretten in het fietsenhok met Grease, klasse avonden met Meat loaf en Status Quo. Bardiensten draaien met oudere jongeren die luisteren naar ‘wish you were here’. Ik kan alleen met open bek luisteren en alle indrukken opnemen. De blauwdruk heb ik opgeslagen. Weemoed, zo aan het einde van het jaar. Zo kort voor de top 2000.

Wordt vervolgd…….

Channel Icon