Zit ik me nu al op te vreten, van je collega moet je het maar hebben. Kunnen ze wel iets? Is de prangende vraag die zo ’s morgens door mijn hoofd jaagt. Heb de vorige dag nog niet eens mijn hielen gelicht of ze besluiten dat zaken ineens niet doorgezet moeten worden.

Had eigenlijk in bed willen liggen, genieten van het zaterdaggevoel, ff omdraaien en wegdromen voor dat ik op een zanderig veld de meiden ga coachen. Het stroom gaat er af, dat wil zeggen, het stroom is er af. Ik zit nu te wachten in een dependance. Essent is aan het testen en een volledig callcenter heb ik elders ondergebracht. Is rustig nog en wacht op het verlossend telefoontje. Ik sta in de startblokken, klaar voor escalatie.

Die collega leeft in een andere wereld, een ruimte waarin te verschuilen, een wereld niet de mijne. Lijzig kijkt hij me aan opgeschrikt uit een enge droom met LSD als roerganger. Zijn ogen draaien weg, zijn blik afwendend. Ik kan hem niet betrappen op verantwoordelijkheid. Wijze les, verantwoordelijkheid kan niet iedereen dragen.

“Is wel vroeg Bram, moet ik de hele dag werken terwijl mijn vriendin weg is!”

“Ja en?”

“Nou ja, ze is de hele dag op cursus”

“Ja en?”

“Nou ja, je weet toch wel wat vandaag uitkomt?”

“Nee!?”

“Super Mario Galaxy op de wii”

“Nou nee?!”

“Had ik de hele dag de tijd om thuis op mijn super LCD scherm super mario kunnen spelen, in wat voor een wereld leef jij???????”

“ehhhhh”

Zo meteen gaat het stroom er weer op en ga ik mijn meiden coachen. In wat voor een wereld leef ik. Deze vraag blijft me bij……