Een priksessie bij de GGD heeft altijd iets amateuristisch. Althans vandaag zeer zeker. Normaal worden de koters opgeroepen in grote sporthallen en staan verschillende prikkers klaar. Binnen komen, mouwen oprollen en 10 seconden later is de stereoprik gezet. Waar zijn mijn principes gebleven vraag ik me vandaag af. M. heeft jaren geleden na het zetten van een prik meningitis gekregen en toen hebben we afgesproken dat zoiets nooit meer mag gebeuren. Heel zorgvuldig maar ook angstig hebben we gekozen regelrecht tegen de gevestigde orde in te gaan. Onbegrip door bewust prikken is hetzelfde als in het katholieke zuiden je kind niet laten dopen. Beide kregen we over ons heen, duivelskinderen, verstoten en verguist.

Vandaag laat ik Roos toch prikken. De laatste school stereoprik. In het benauwde gangetje sta ik tussen stinkende ouders, die mogelijk zenuwachtiger zijn als hun kroost. Een mengelmoes en ik sta er met met mijn duivelskind. Roos ziet een bekende tweeling die lopen te stuiteren van de angst. Met een stoer gezicht en dito spraak spreekt ze de tweeling aan. Roos laat zien tussen haar handen hoe groot de naald is en dat ze wel moeten oppassen dat ze stil moeten gaan zitten, anders gaat de naald door de andere kant weer naar buiten. Moeder van de tweeling trekt wit weg en de tweeling zelf staan met ongeloof naar ons duivelskind te luisteren. Roos merkt dat ze succes heeft en dikt alles wat aan. Totdat de tweeling aan de beurt is. De deur gaat dicht en het blijft heel lang stil. Te lang volgens Roos en ze drukt haar oor tegen de deur om te kunnen luisteren. Op dat moment gaat de deur open en ze valt naar binnen. Stoer staat ze op, rolt haar mouwen op en laat zich prikken.

Geen traan, geen schreeuw en ’s avonds gewoon alsof er niets gebeurd is naar de hockey training.

Bij het naar bedbrengen vraagt ze om een paracetamolletje “was wel stoer vandaag he papa”

………