’s Avonds zijn er in alle stilte van die momenten dat bij het vuur de dag in mijn gedachten door genomen wordt.  Het loopje dat ik neem, het voor me uit kijken en heel ver weg registreren dat het niet geheel stil is; ik had muziek op staan. Zo ver weg dat indrukken vervagen. Ik luister naar tangerine dream. Halverwege de jaren tachtig vond ik ze eindeloos. Ik kon er helemaal in weg zakken en me verplaatsen naar plekken waar ik al heen zweefde op wish you were here. Dit gaat verder en spannender. Nu ik het opnieuw beluister komen oude herinneringen terug. Het raakt me nog steeds, het is een soort trance, de kadans van mijn hartslag.