February 2010


Stoeptegel staat met zijn neus tegen het koude glas naar buiten te kijken. Gedachteloos, wat moet je anders? Op zijn mobiel leest hij het laatste HR nieuws voor het MT. Meer beweging, meer interactie, flexplekken. Personeel moet meer van hun plek, socializen bij de automaat. Hoe krijg ik die nerds van hun plek?

Badmuts haalt koffie, het derde bakkie inmiddels. De boys van de gang kijken haar weer na. Stoeptegel draait zijn hoofd om en ziet de hoofden van de verrekte nerds van achter hun scherm geil naar de billen van Badmuts staren.
Langzaam valt het kwartje.

Door haar gang door de gang komen die nerds nog eens achter hun scherm vandaan. Bewegingstherapie. Normaal zijn ze honk- en schermvast en vastgeplakt op hun stoel,  binnen armbereik van cola, snickers en zure bommen. De kortgeroktheid van Badmuts zorgt enigszins voor lichamelijke inspanning.
Buiten de dagelijkse inspanningen van 3 x schijten, 8 x koffiehalen, 1 lijntje op de wc en 20 sigaretten onder het afdakje moet er meer beweging zijn. Moet wel op te pimpen zijn tot 0.8 fte.
Ruw uit zijn overpeinzingen gehaald kijkt hij naar de borsten van Badmuts. In haar hand heeft ze een mok koffie voor Stoeptegel.
‘Hiero’ kirrend geeft ze hem zijn koffie.
‘Zeg’ zegt hij tegen ze; ‘als jullie morgen eens soberder gekleed gaan, wat spannender zeg maar. Wat vinden jullie daarvan?’
‘Nou meneer Stoeptegel’ kirt Badmuts ‘wat stelt u voor?’
In zijn gedachten worden een aantal suggesties zonder gene afgespeeld. Hij kijkt naar buiten, het sneeuwt.
‘Veel bloot juffrouw Badmuts’
‘Oei, mijnheer Stoeptegel, wat gaat u doen?’
‘Nou ik niet, juffrouw Badmuts. De jongens van de gang’
‘Oei mijnheer Stoeptegel, een echte gangbang. Jammie’

‘Ja Badmuts, ik ben bang, ik ben bang……

To a haggis…….

Afgelopen zaterdag zou ik een Burns supper krijgen. Een avond vol Schotse heroïek met liederen, poëzie en kookkunst.  In de weken  daar voor had ik al het genoegen de verhalen aan te horen van mijn Schotse collega’s. Het doornemen van Schotse kookboeken ontlokten hen, ver weg van hun geboortegrond, vele ‘jummy’s ‘en ‘thats real good food Bram!’Ze beleefden weer hun eigen jeugd. Het is een sobere keuken, met vooral stovies en claphots. Waarschijnlijk doe ik ze nu erg tekort, ik heb het helaas niet kunnen proeven!

Sinds begin December sloop ik mijn lichaam en negeer ik de signalen; roofbouw plegen en maar doorgaan met hoesten. Waar anderen zich verbazen en ergeren, haal ik mijn schouders op en bedenk me, dat ik dit altijd al zo gedaan heb: hoesten doe je tot het moment dat je moet stoppen, omdat je moet kokhalzen.

Een verschrikkelijke droge kuch die maar blijft irriteren zolang je blijft hoesten. Zo ging het vroeger en 1 keer in de zoveel jaar komt dat terug. Nu drijft ie mij al bijna een maand tot waanzin.

Met dit weerzinwekkende geblaf verstoor ik niet alleen de slaap van mijn gezin, ook irriteer ik de concentratie van mijn collega’s. Vrijuit deel ik in lichaamssappen en storend geluid. Ik ben een levend bewijs voor bron van infectie en ben daarin erg succesvol. Veel van ze nemen mijn storende geluiden en gesnotter over. Ik ben niet alleen captainrodeonopvallendeboerenzakdoek meer. We maken veel geluid samen. Tot nu toe was er een groot verschil. Ik bleef komen, terwijl anderen afhaakten. Een combinatie van loyaliteit, maar vooral een kinderlijke naïviteit van hoogwaan; ik was immers altijd sterk genoeg en niet ziek genoeg om thuis te blijven.

Ik sloot mijn ogen voor de realiteit. In die naïviteit rende ik nog iedere week mijn rondje van 15 km, waarna ik kinkhoestend een half uur thuis moest bijkomen. Stond  ’s ochtends om half 7 voor het werk al aan de gewichten te trekken alsof ik een kerel van 25 zou zijn.

Verdomme ik ben 45 en heb niet meer de flexibiliteit van jonge vent. De weigering dit te erkennen bezorgd me het ziekbed. Geveld door griep, passed out.

Geen Burns supper gehad, zwaar klote