October 2009


Na een lange week verlang ik naar rust, een borrel en de warmte van de houtkachel. Vooral de stilte, geen gesprekken, geen telefoon, geen paniek. Mijn hoofd zit vol ellende, escalaties en flarden van geprekken blijven als pijnpunten hangen.
Ik sluit af en fiets met een zwaar hoofd naar huis. De wind neemt me mee en als een blad dwarrel ik zuidwaarts. Het is herfstig.
Thuis staat toop me op te wachten. Hij kijkt me verwachtingsvol aan. In zijn handen draagt hij een tas met sportspullen. Het duurt even, maar dan valt het kwartje. Het is zijn eerste teakwando les. Een kwartier later doet hij zijn eerste krijgsdans.
Het lawaai is oorverdovend. De koreanen zetten oraal bij wat ze lichamelijk te kort komen. Wat een spectakel, ik zit te kijken naar een wervelende show. Ik geniet en kom helemaal tot rust. En toop, die heeft zijn ding gevonden

img00006-20091016-1837.jpgimg00010-20091016-1919.jpgimg00009-20091016-1909.jpgimg00008-20091016-1842.jpg

Vriend Elrado. houdt er soms bijzondere opvattingen op na. De bevergids ligt deze week weer op de mat, de winter editie. Plaatjes kijken in het outdoor segment. Stil genieten van de bijna momenten in de sneeuw, sleeën op plekken waar niemand komt, met je houten nap astronautenvoer naar binnen lepelen en het niet koud krijgen door alle laminaten op je lijf. Weg dommelen op de wc, het plekje waar het kleinood nog veilig voor vrouw en koters is en koude ontberingen ondergaan, bij het zien van stoere dingen. Tot zover ga ik mee. Immers, het SAS boek is lange tijd mijn compagnon geweest in het smeden van snode plannen en de dubbele uitgave van de groene tocht blijft mij plagen en achtervolgen. Maar betitelen als porno; nee.  Je reinste porno twitterd hij.
Wanneer vrienden verlekkerd naar de bevergids gaan staren en deze als zeer opwindend ervaren ga ik me toch afvragen wat er aan de hand is. De poreuze cirkel komt dan in me op, of zal hij de Amerikaanse tegenhanger, de beaver gide bedoelen?