September 2008


Onze Franse kok ging over op Spaanse kost. De witte wijn die we dronken tijdens het koken kwam uit Chili. Het markeerde de avond, die gezien het mondiale aspect toch enorm Frans was.

De Fransen zijn er goed in om alles naar zich toe te trekken. De ingredienten, ookal komen ze uit alle windstreken, worden omgezet naar een Paris-Brest, of een smakelijke , doch eenvoudig streekgerecht. De zwierige campagne en bosgerechten krijgen een mediterane uitstraling, wanneer ze gepresenteerd wordt door een gulle joie de vivre.

De paella was lekker, de wijn heerlijk, de avond was lang en het gezelschap was tres bon!

paella1.jpg

Er wordt wel eens geroepen dat kerels een beperkt blikveld hebben. Die dat roepen zijn vaak vrouwen.  Een enkele kerel houdt vast dat hij ook een beperkt blikveld heeft. Dat is geen kerel, dat is een leugenaar.

Mijn wijdse blik omarmt al mijn geneugtes en dat zijn er vele. Voor die geneugtes leef ik. Is heerlijk om je omgeving te begrijpen, te beschermen, te koesteren en lief te hebben. Nog tien dagen en de beperktheid voor een weekend is een feit. Dan heb ik mijn vrienden lief in een andere omgeving, ongecompliceerd, wars van drama en pietluttigheid. Zetten we allemaal voor een moment de oogkleppen op en drijven we ons voort op pure kracht.

Wat een enorm gezeur, lijk wel een….

Nog 10 dagen

Nog 11 dagen en we gaan Ardennen in. 8 kerels, getraind, dan wel zwaar ongetraind.  8 echte mannen die koters en eega durven te verlaten voor een titanen strijd.  Een innerlijke strijd die iedereen op zijn eigen manier zal gaan voeren.

De verwachting is dat de eerste tranen aan het eind van de straat worden geplengd. Zoute droppels die het rauwe houthakkersvest bevlekken. Denken aan de goede jaren en de onzekerheid in het verschiet. Over met de bourgondische gedachte, het hoge Jamie gehalte en de zachte boxsprings. Weg met de knuffels, lieve briefjes en het koffiekransje.

Ze komen als echte mannen terug, maar dat weten ze nog niet.

Wordt vervolgd

Koters groeien op als tuig, tuig van de richel. Als ik in de spiegel kijk, zie ik ze alle drie grijzend naar me kijken.

M. glijdt langzaam af naar de kerkers van het puberdom. Haar emotionele ontboezemingen drijven uit het 12 jarige kinderlijf en zoeken zich een weg in een andere wereld dan die van mij.
“Ik moet daar uitblijven, ik ben een rotzak en ik snap er geen kloot van.” Het schelden is nog maar net begonnen. Ik sta haar beteuterd aan te kijken in mijn kortebroek met mijn lievelingsschort aan. Ik kook mee op haar schoolverlaterskamp en maak grapjes met mijn mede-ouders. Lachend en drinkend staan we boven de hete en stomende pannen met pollepels te zwaaien als mijn oudste de keuken binnen komt. “of ik niks anders te doen heb?”

Roos heeft beslist een reputatie hoog te houden waar het gaat om haar lerende en horende vaardigheden. Tenminste als ze ergens anders is.
Ik ben niet alleen haar coach op het hockeyveld, maar ook die van een heel team. Mijn meiden en ik spelen iedere zaterdag een behoorlijke pot waarin ik hun stuur, aanmoedig, troost en complimenteer. Afgelopen zaterdag had Roos genoeg van mijn aspiraties en deed precies het tegenovergestelde van wat ik zei. Riep ik haar de diepte in, ging zij naar binnen en zo ook met het naar voren en achteren gaan. Ze bleef maar praten.

Toop kijkt me aan en knikt alleen maar. “rustig he ouwe?!” Hij stapt op zijn fietsje en laat zijn school rugzak, jas en tekening voor me op het schoolplein liggen.

Mijn baas heeft gevraagd of ik volledig in Amsterdam kom werken.

Ik zie wel wat in die man die op zondag het vlees komt snijden……..

Ineen en weggedoken op de bank overdenk ik de beslommeringen van de afgelopen. dagen. De vergankelijkheid van het leven, de woorden beklijven in mijn hoofd. Ze overschaduwen de euforie van een nieuwe baan en de indrukken die ik op doe. Ze verdrukken de opwinding. De hippe en trendy omgeving slaat in mijn stemming om in een plek waar ik eigenlijk niet wil zijn.
Toch besef ik dat alles doordraaid. Immers, morgenvroeg gaat om 10 over 6 de wekker en een nieuwe dag rolt zich voor me uit.

Vanavond ben ik met M. een heel stuk gaan wandelen. Ik wilde er zo graag voor hem zijn, hem uit de benauwdheid halen. Samen met hem de zon boven maastricht zien zakken. Het oranje licht deed ons goed en in de schemering bespraken we de opvoeding, werk, opgezette tenten met Raoul en het pak van Pieter, wat hij niet mag aantrekken.

Morgen feest, morgen bestraling. Ik vind het zo dapper dat ze er morgen bij is.

http://www.youtube.com/watch?v=EEctVuj7Edc

bram-ardennen.BMP

bram-ardennen.BMP

Vanuit de Condroz reed ik de Ardennen in. De overgang van dit verstilde vergeten en zo prachtige land naar de machtige wouden was indrukwekkend. Was ik eerst langs beekdalen en over heuvels gefietst, vergezichten met lieflijke prielen, nu storte ik me in de mysterieuze omgeving van offertafels, menhirs en oude sages. Dreigend lag de Ardennen op me te wachten en slokte me op.

Alles is waar. Als me verteld wordt dat er nog kobolten zijn die er naar goud delven, zal ik het geloven. Hoog boven me zweefden grote buizerds loerend naar een prooi, klaar om me te vangen. De roep van dwaallichtjes is vele malen sterker en probeerden me te lokken naar de krochten van aarde. In de beken stroomt bruin veenwater dat smaakt naar roestig bier. 

Op de hoek van het plein staat een houten frietkot. De aardappelen drijven in de walmende olie. Een groot glas mede ontnuchterd het vet. Ben bang dat het bier in mijn benen zakt, maar dit moment wil ik niet verstoren.

Les Ardennes, c’est mois