June 2008


Met een dood vogeltje in mijn mond werd ik wakker.

 De radiowekker bleef irritant klassieke muziek spelen. Met 1 oog dicht probeerde ik de radio te killen, maar mislukte in deze vruchteloze poging. Het ontbrak me aan lef en toewijding. De wekker bleek een meter te ver weg en mijn voet bleef zweven in het luchtledige. Met het andere open kijk ik naar het plafond, ik lik over mijn lippen. Ik proef de witte wijn niet meer, maar voel de kabouters die met hun pikhouwelen de binnenkant van mijn hoofd bewerken. Het vogeltje dat de hele nacht heeft liggen sudderen en mijn smaakpapillen zodanig heeft geprikkeld, verspreid een weeige geur. Ik ruik de carpaccio met truffel mayonaise, de Bouillabaisse geklaard met kippenbouillon en de chocoladetaart die op gegeten moest worden. Met name dat laatste: we hebben de vorm zelfs uitgelikt. We doen wel alsof we een elitekookmannengezelschap zijn, maar ondertussen staan we met onze sloven als barbaren en uitgehongerde kinderen te dansen in de keuken van opwinding. Verhalen over het goede leven gaan over de tong en goedlachs slaan we elkaar op de schouder.

Bruusk tapoteer ik mijn mond met een borstel.  Ik haat de uitdrukking, ’s nachts een vent, ’s morgens ook een feest.

“we fietsen wel alleen Pa, je slingert”

Ze zwaaien me na en fluiten als een dood vogeltje…..

Vaderweekend,

Ooit ontstaan uit een enorme behoefte om even gas terug te nemen:
“hier, neem jij de koters en gaat heen”
“Waar naar toe, wat moet ik doen?”
“Laat me met rust”

Het met rust laten werd letterlijk genomen. Ik pakte de tent en koters in en reed naar de dichtsbijzijnde camping. Ik genoot als een kind.
Het weekend werd een terugkerende traditie. De eerste jaren met enkele vaders, de pioniers die los mochten. Niet alle moeders hebben namelijk de rek om vader alleen op pad met haar kroost te sturen.
Uiteindelijk zagen de moeders toch een buitenkansje om een weekend voor zich alleen te hebben en begonnen het voor hun kerel te regelen.
Wat als een kleinnood begon, groeide uit tot een groep van meerdere elftallen. Groots en voor mij reden om eruit te stappen en het anders te gaan doen.

Het anders werd actief. We gaan fietsen. Over drie weken gaan we naar zee. We veruilen de limburgse heuvels voor het zilte land, op zoek naar oesters en haaietanden. Mijmeren bij zonsondergang in de duinen en de kracht van het het terugtrekkende water.
De meiden hebben de tent indeling klaar, ik mag buiten in de hangmat :(