“Ik ben helemaal jaloers op je”

“Daarom vertel ik je het ook”

Verdomme, bedacht ik mezelf op de fiets naar het werk, loopt die verse zometeen door de bossen te rennen en zit ik straks suf naar mijn scherm te staren.
 
Niets minder is waar, Inmiddels zijn we alweer uren verder en nemen de werkzaamheden me mee naar uitdagingen. De  woorden van P. blijven echter hangen. Ik voel weer een heerlijke rivaliteit naar boven komen. P.is een goede vriend, maar heb het gevoel dat hij weer eens op zijn plaats gezet moet worden. Een aantal weken geleden zaten we nog innig samen aan de toog met onze roerselen. Langzaam dronken we de laatste biertjes van de nacht en spraken over vaderschap, koken, liefde en werk. De woorden werden fluisterend gesproken en vervaagden in de vochtige kou van de nacht .
Het steekt,  om ’s morgens op het schoolplein tegen een big smile aan te kijken,  te vernemen dat hij gaat rennen, terwijl ik met een aantal rugzakken van de koters en mijn eigen laptop loop te zeulen. Het steekt dat hij daar de tijd wel voor heeft. Het steekt dat ik de laatste tijd geen tijd gevonden heb om in kadans te komen. Dat laatste steekt nog het meest. Niet alleen fysieke blessures, ook de psyche in me is niet senang. Ik probeer in evenwicht te komen. P. heeft onbewust de trigger gezet om mij straks in een vrije ennergiegenerator als een perpetuum mobile in beweging te zetten. 
De zin  “daarom vertel ik je het ook”  zal een andere dimensie krijgen op de Mescherbergloop. De 11 hellingen gaan het verschil maken.