November 2007


Wakker worden Bram, hey wordt eens wakker!

Ik knijp mezelf nog eens, waar ben ik? Heb ik het echt goed gehoord?

“Wie van de dames komt voor een anusbleek?”

Echt, ik mag dan een hele vent zijn, maar deze woorden doen me even slikken. Waar hebben we het over? Nieuwste rage vanuit de states; de Michael Jackson rosette, om er jonger uit te zien. Voor wie???????? Stel al droeg ik een string, dan liep ik toch niet de hele dag met mijn kont te showen, of wanneer ik een hond was mijn reet te likken. Voor wie doen ze het?

Soms heb ik het gevoel dat ik in het diepe veilige zuiden in een oase van betrekkelijke rust woon. Een soort bakering, ver weg gestopt. Waar riviertjes nog kabbelen en Sinterklaas met zijn wonderschone pieterinnen mij groet wanneer ik voorbij draaf . Maar…… wanneer ik nietsvermoedend in de plaatselijke bioscoop de eerste zin in de voorfilm hoor; “Wie van de dames komt voor een anusbleek?” bekruipt mij de gedachte dat ook hier is doorgedrongen dat we van geiligheid niet meer weten wat we nu nog moeten verzinnen. Wat is het volgende? Volledige beharing, of een sinterklaassikje over de venusheuvel, een geimplementeerde pikschurft robot; voor eeuwige jeuk en trek? Kriebel, volgens mij zovele fantasien en gedachten als zielen.

Maar zeg nu zelf; kun je aan je krans zien hoe oud je bent?

“Even kijken schat, ja hoor ik zie het, je bent weer een dag ouder!”

“Shit, morgen mijn poepertje weer bleeken poepie, haal jij bij de drogist een potje? En neem gelijk een grote pot uiervet mee, kunnen we lekker soppen………”

“Ik zit in een midlife crises” zegt ze. Ik kijk haar aan. Mijn blik moet ongeloof uitstralen. “ja echt waar, heb even genoeg van mijn kerel en de koters”

Ik heb altijd het idee dat mannen van rond de veertig in sportmodellen kruipen, motoren kopen en een maitresse nemen. Nu eens een voorbeeld andersom. Straks scheurt zij op een 1000 cc en is voor een jaar in de jungle waterpompen aan het graven.

Midlife crises, een wonderlijk fenomeen. In mijn beleving waren het de de kerels die na verloop van tijd zoekende raken, het idee hadden nog ergens te kunnen scoren. Meestal kwijlend naar jongere varianten dan hun eigen eega keken, maar ik moet mijn beeld aanpassen. Hier heeft de evolutie  haar werk gedaan. Niet meer exclusief een mannenaangelegenheid. Nog even en we worden voorbij gestreefd door boerende en schetende 40+ dames op harley’s die hun koters bij manlief achterlaten en door deze zelfde sukkel met een schort voor,  worden nagewuifd.

Plots realiseer ik me dat ik achter het stuur zit en ontwaak uit een angstige dagdroom. Toop zit achterin de auto tussen zijn harem. Met z’n drieen zitten ze sinterklaasliedjes te zingen. Hij is het stralende middelpunt en laat zich de aandacht van zijn schonen zeer welgevallen. Ik glimlach en bedenk me dat die evolutie theorie nog wel zal meevallen…………

Weer in training! Langs de buitenkant van Maastricht hard gelopen. Redelijk maf gezien het late en duistere uur op de zondagavond. Maar wat voelde het goed. Mijn lijf gloeit en wat een rust is er ontstaan. De aanstichters hebben me zo gek gekregen, de diesel van Paul U en de gladheid van Will. Veel met Will gesproken  en gelachen afgelopen week. Hij is volop aan het trainen en maakt me iedere avond gek met sms. Het is de kif om niets te doen.  Vanavond heb ik een paar hele slechte weken van me afgelopen, iedere kilometer die ik vrat verluchte ik mijn hoofd. Een geestelijke ontslakking en bergen drap achter gelaten op de straat. Liters alcohol, een dozen chocolade, vet en mayo, zakken brood, ruzie en slechte zin. Op eieren sloop ik door het huis, huishouden, koters en werk. Een aaneenschakeling en een vrije val neerwaarts. Nu de kentering, tijd voor mij……..

Ik lees net dat ‘into the wild’ pas in 2008 in de bios komt.

Zit ik me nu al op te vreten, van je collega moet je het maar hebben. Kunnen ze wel iets? Is de prangende vraag die zo ’s morgens door mijn hoofd jaagt. Heb de vorige dag nog niet eens mijn hielen gelicht of ze besluiten dat zaken ineens niet doorgezet moeten worden.

Had eigenlijk in bed willen liggen, genieten van het zaterdaggevoel, ff omdraaien en wegdromen voor dat ik op een zanderig veld de meiden ga coachen. Het stroom gaat er af, dat wil zeggen, het stroom is er af. Ik zit nu te wachten in een dependance. Essent is aan het testen en een volledig callcenter heb ik elders ondergebracht. Is rustig nog en wacht op het verlossend telefoontje. Ik sta in de startblokken, klaar voor escalatie.

Die collega leeft in een andere wereld, een ruimte waarin te verschuilen, een wereld niet de mijne. Lijzig kijkt hij me aan opgeschrikt uit een enge droom met LSD als roerganger. Zijn ogen draaien weg, zijn blik afwendend. Ik kan hem niet betrappen op verantwoordelijkheid. Wijze les, verantwoordelijkheid kan niet iedereen dragen.

“Is wel vroeg Bram, moet ik de hele dag werken terwijl mijn vriendin weg is!”

“Ja en?”

“Nou ja, ze is de hele dag op cursus”

“Ja en?”

“Nou ja, je weet toch wel wat vandaag uitkomt?”

“Nee!?”

“Super Mario Galaxy op de wii”

“Nou nee?!”

“Had ik de hele dag de tijd om thuis op mijn super LCD scherm super mario kunnen spelen, in wat voor een wereld leef jij???????”

“ehhhhh”

Zo meteen gaat het stroom er weer op en ga ik mijn meiden coachen. In wat voor een wereld leef ik. Deze vraag blijft me bij……

Ik kon het vandaag niet laten en zocht de rust en vergetelheid in mijn nieuwste ontdekking! Achter het glas in de vissekom staan 5 kleurige noviteiten. Ik leid in de organisatie een zwervend bestaan. Als nomade verdien ik de kost door overal achter aan te rennen. Nergens een geaardheid, nergens een plek voor mezelf. Ik leur met mijn laptop tussen twee gebouwen en door het wireless lan ben ik zo mobiel als we pretenderen te zijn. Ik logeer dan eens bij Will, ouwehoer bij Raoul of flirt met de blonde. Het secretariaat zwaait me enthousiast na en bestookt me met mail of ik me dan toch echt wil houden aan de afgesproken bila’s. Ik duik snel weer onder en overleef in peeskamertjes of in de kantine. Allemaal kennen ze intussen mijn rode onopvallende tas.

“bent u postbode, vader van Toop?” vraagt een klasgenootje

Vandaag loopt een nerd met me mee in, zoals hij zegt, in de zesde versnelling. “wat loop je toch altijd hard, ik zie je altijd rennen….”

Maar ik heb het vandaag gevonden; hier ontstaan grootse dingen en ontsnappen machtige zaken uit mijn brein. Mijn werkkamer…………..

 hpim0063.jpg

De zondag spoel ik weg met witte wijn. De geuren van de houtkachel en de pompoentaart in de oven mengen zich en zorgen voor een onweerstaanbaar melange. Op de achtergrond het zachte pianospel van chopin. Toop loopt verkleed rond als sukkelman met een handdoek die op een cape moet lijken.

Zondagse taferelen, lazy sunday, dag van puur genot en ontspanning. Categorie brokken chocoladeletters. De regen geeft me een goede reden binnen te blijven, niets hoeft.  Voel geen druk. Realiseer me dat er balans is, althans in mijn hoofd. Lichamelijk is het ver te zoeken. Ben bang geworden om te hardlopen, bang te stranden in het bos. Ik stel het uit en schenk nog een glas in.

Sukkelman struint door het huis en knijpt in billen en borsten. in het voorbij gaan krijg ik een duw “SUKKELMAN!!!!” Hij duikt achter me langs en rent de trap op naar boven. Een halve minuut later hoor ik M. gillen. Ik glimlach en sluit de deur.

In gedachten maak ik een salade van veldsla en geitenkaas. Denk aan Frankrijk, denk aan het bakkertje en voel de stilte van het platteland.

“SUKKELMAN!!!!!” Ruw word ik uit mijn gedachten gehaald.

Ik haal de taart uit de oven en schenk nog eens bij.  A table

Pompoentaart 

1/2 pompoen schillen en in stukken snijden. Stukken in een ovenschaal doen en olijfolie overschenken. Schaal 25 tot 35 minuten in oven zetten van 200 graden. Het vruchtvlees moet dan helemal zacht zijn. Bovenkant mag iets verkleurd zijn. Pompoen prakken en mengen met 125 ml slagroom.

Bladerdeeg ontdooien en springvorm bekleden. Pompoen in springvorm scheppen. Mengsel maken van 2 eieren, 1 eierdooier en 125 ml slagroom. Goed loskloppen met royaal zout/peper en salie. Mengsel over vruchtvlees schenken. Garneren met plakken gorgonzola. Springvorm 15 - 20 minuten in oven op 200 graden.

Smaakt lekker met pittige salade en brood

Een priksessie bij de GGD heeft altijd iets amateuristisch. Althans vandaag zeer zeker. Normaal worden de koters opgeroepen in grote sporthallen en staan verschillende prikkers klaar. Binnen komen, mouwen oprollen en 10 seconden later is de stereoprik gezet. Waar zijn mijn principes gebleven vraag ik me vandaag af. M. heeft jaren geleden na het zetten van een prik meningitis gekregen en toen hebben we afgesproken dat zoiets nooit meer mag gebeuren. Heel zorgvuldig maar ook angstig hebben we gekozen regelrecht tegen de gevestigde orde in te gaan. Onbegrip door bewust prikken is hetzelfde als in het katholieke zuiden je kind niet laten dopen. Beide kregen we over ons heen, duivelskinderen, verstoten en verguist.

Vandaag laat ik Roos toch prikken. De laatste school stereoprik. In het benauwde gangetje sta ik tussen stinkende ouders, die mogelijk zenuwachtiger zijn als hun kroost. Een mengelmoes en ik sta er met met mijn duivelskind. Roos ziet een bekende tweeling die lopen te stuiteren van de angst. Met een stoer gezicht en dito spraak spreekt ze de tweeling aan. Roos laat zien tussen haar handen hoe groot de naald is en dat ze wel moeten oppassen dat ze stil moeten gaan zitten, anders gaat de naald door de andere kant weer naar buiten. Moeder van de tweeling trekt wit weg en de tweeling zelf staan met ongeloof naar ons duivelskind te luisteren. Roos merkt dat ze succes heeft en dikt alles wat aan. Totdat de tweeling aan de beurt is. De deur gaat dicht en het blijft heel lang stil. Te lang volgens Roos en ze drukt haar oor tegen de deur om te kunnen luisteren. Op dat moment gaat de deur open en ze valt naar binnen. Stoer staat ze op, rolt haar mouwen op en laat zich prikken.

Geen traan, geen schreeuw en ’s avonds gewoon alsof er niets gebeurd is naar de hockey training.

Bij het naar bedbrengen vraagt ze om een paracetamolletje “was wel stoer vandaag he papa”

………

’s Avonds zijn er in alle stilte van die momenten dat bij het vuur de dag in mijn gedachten door genomen wordt.  Het loopje dat ik neem, het voor me uit kijken en heel ver weg registreren dat het niet geheel stil is; ik had muziek op staan. Zo ver weg dat indrukken vervagen. Ik luister naar tangerine dream. Halverwege de jaren tachtig vond ik ze eindeloos. Ik kon er helemaal in weg zakken en me verplaatsen naar plekken waar ik al heen zweefde op wish you were here. Dit gaat verder en spannender. Nu ik het opnieuw beluister komen oude herinneringen terug. Het raakt me nog steeds, het is een soort trance, de kadans van mijn hartslag.

hpim0052.jpg

De kachel tikt, de afwasmachine draait. Huiselijke geluiden die in de enorme stilte verstommen. De wereld slaapt. Ik ben wakker. Voor me kijk ik naar het stilleven, het stilleven van nu. Was het een toevallige collage of tart ik nu de ideeen van Sartre? Ingelijste herinneringen? Nee geen herinneringen, voelbaar, tastbaar en innig aanwezig. 

Door de dichte mist blijven de geuren hangen en vermengen zich met het zoete water in de lucht. In een grote wasem schommelen ze tussen de heuvels en absorberen de aardse aroma’s. Ik probeer me wilde thijm voor te stellen en frisse koriander. Ik proef citrusfruit en een vleugje vanille. Zintuiglijk genot wanneer de nevel verwaait  en de zon de zee in vloeibaar goud veranderd. De fluisterende woorden in de haman, alles gedempt en met gepaste eerbied. Zelfs de druppels spatten elegant uiteen. Geuren over de Bosporus. Ik kan alleen maar dromen………

Vandaag was er grof werk te doen. Roel op het dak en ik met een bal in het gat en flink afzuigen. Hij veegde op en neer en kwam bij iedere stoot verder. Mijn zak werd steeds dikker en voller. Om duidelijke hygienische redenen hield hij een mondkapje voor.

Per kanaal deden we er 15 minuten over. Schoorsteenvegers zijn boeven; we verdienden 100 euro in een half uur.

Next Page »